Yaklaşık iki haftadır insanları gözlemliyorum da ne kadar basit bir dünyada yaşıyorum inanamadım. Sanki herşey toz pembe. Dünya güllük, gülistanlık. Daha düne kadar birbirini yiyen insanlar bugün sarılıp kucaklaşıyor (bu elbette güzel bişey ama yüzlerindeki o eğreti sırıtmayı görünce midem bulanıyor). Sanki hiçbirşey yokmuş gibi davranmaları beni çıldırtıyor.
Kendimi aldatılmış hissediyorum. Bir de yıllardır bir araya gelmemiş insanların mezuniyet telaşıyla, şunu da yapalım, bunu da yapalım şeklindeki tavırları, hiçbişey yapmıyoruz şeklindeki sitemleri “sanki ben uzayda yaşadım bu yılları” dedirtiyor. Beni yolda gördüğünde dönüp selam vermeye tenezzül etmeyen biriyle akşam yemeğine çıksam ne olur çıkamasam ne olur. Onlar için ben yokum zaten. Velhasıl son günlerde çok çok çok sinirliyim, patlamaya hazır volkan gibi bekliyorum. Umarım sevdiğim birilerine patlamaz bu volkan.

Bir Cevap Yazın